Γοργίας, Υπέρ Παλαμήδους απολογία, 35

για τους αγαθούς ανθρώπους είναι προτιμότερος ο θάνατος από την αισχρή δόξα (κακή φήμη)· γιατί ο ένας είναι το τέλος της ζωής, ενώ η άλλη αρρώστια της
τοῖς δὲ ἀγαθοῖς ἀνδράσιν αἱρετώτερος θάνατος δόξης αἰσχρᾶς· τὸ μὲν γὰρ τοῦ βίου τέλος, ἡ δὲ τῷ βίῳ νόσος

Γοργίας, Υπέρ Παλαμήδους απολογία, 34

Γιατί για όλα οι αγαθοί άντρες δίνουν μεγάλη προσοχή μήπως σφάλλουν, και περισσότερο σε ζητήματα όπου μπορεί να προκύψει ανήκεστη βλάβη παρά όταν η βλάβη επανορθώνεται· επειδή αυτά μπορούν να γίνουν δυνατά με την προνοητικότητα, δεν θεραπεύονυαι, όμως, με τη μετάνοια
ἅπαντα γὰρ τοῖς ἀγαθοῖς ἀνδράσι μεγάλης εὐλαβείας ἁμαρτάνειν, τὰ δὲ ἀνήκεστα τῶν ἀκεστῶν ἔτι μᾶλλον· ταῦτα γὰρ προνοήσασι μὲν δυνατά, μετανοήσασι δὲ ἀνίατα

Γοργίας, Υπέρ Παλαμήδους απολογία, 25

γιατί είναι τρέλα να επιχειρεί κανείς έργα αδύνατα, ασύμφορα, αισχρά, με τα οποία θα βλάψει τους φίλους, θα ωφελήσει τους εχθρούς και θα κάνει την ίδια του τη ζωή επαίσχυντη και σφαλερή
μανία γάρ ἐστιν ἔργοις ἐπιχειρεῖν ἀδυνάτοις, ἀσυμφόροις, αἰσχροῖς, ἀφ᾽ ὧν τοὺς μὲν φίλους βλάψει, τοὺς δ᾽ ἐχθροὺς ὠφελήσει, τὸν δὲ αὑτοῦ βίον ἐπονείδιστον καὶ σφαλερὸν καταστήσει

Γοργίας, Υπέρ Παλαμήδους απολογία, 24

Δεν πρέπει, όμως, να εμπιστευόμαστε αυτούς που έχουν απλά μια γνώμη, αλλά όσους έχουν γνώση, ούτε να θεωρούμε την πίστη ως πιο αξιόπιστη από την αλήθεια, αλλά αντίθετα την αλήθεια πιο αξιόπιστη από την πίστη
ἀλλ᾽ οὔτε τοῖς δοξάζουσι δεῖ πιστεύειν ἀλλὰ τοῖς εἰδόσιν, οὔτε τὴν δόξαν τῆς ἀληθείας πιστοτέραν νομίζειν, ἀλλὰ τἀναντία τὴν ἀλήθειαν τῆς δόξης

Γοργίας, Υπέρ Παλαμήδους απολογία, 21

Και χωρίς εμπιστοσύνη, ο βίος είναι αβίωτος. Γιατί αν κανείς χάσει χρήματα ή πέσει από την εξουσία ή διωχτεί από τη πατρίδα του, μπορεί να τα ανακτήσει· όμως, όποιος χάσει την εμπιστοσύνη των άλλων δεν μπορεί πια ξανά να την αποκτήσει
βίος δὲ οὐ βιωτὸς πίστεως ἐστερημένῳ. χρήματα μὲν γὰρ ἀποβαλὼν ‹ἢ› τυραννίδος ἐκπεσὼν ἢ τὴν πατρίδα φυγὼν ἀναλάβοι τις ἄν· ὁ δὲ πίστιν ἀποβαλὼν οὐκ ἂν ἔτι κτήσαιτο

Γοργίας, Υπέρ Παλαμήδους απολογία, 20

το χειρότερο για έναν άνθρωπο είναι να πέφτει σε δυστυχία εξαιτίας του ίδιου του του εαυτού
αἴσχιστον ἀνδρί, δυστυχεῖν δι᾽ αὑτόν

Γοργίας, Υπέρ Παλαμήδους απολογία, 19

Όλοι κάνουν όλα όσα κάνουν για δύο πράγματα: ή για να αποκτήσουν κάποιο κέρδος ή για να αποφύγουν κάποια ζημιά
δισσῶν γὰρ τούτων ἕνεκα πάντες πάντα πράττουσιν, ἢ κέρδος τι μετιόντες ἢ ζημίαν φεύγοντες

Γοργίας, Υπέρ Παλαμήδους απολογία, 17

Γιατί ο προδότης είναι εχθρός για όλους: για το νόμο, για τη δικαιοσύνη, για τους θεούς, για τους περισσότερους ανθρώπους· αφού παραβαίνει το νόμο, καταλύει τη δικαιοσύνη, διαφθείρει το πλήθος και ατιμάζει το θείο
πᾶσι γὰρ ὅ γε προδότης πολέμιος, τῷ νόμῳ, τῇ δίκῃ, τοῖς θεοῖς, τῷ πλήθει τῶν ἀνθρώπων· τὸν μὲν γὰρ νόμον παραβαίνει, τὴν δὲ δίκην καταλύει, τὸ δὲ πλῆθος διαφθείρει, τὸ δὲ θεῖον ἀτιμάζει

Γοργίας, Υπέρ Παλαμήδους απολογία, 15

πολλά χρήματα έχουν ανάγκη όσοι ξοδεύουν πολλά και όχι αυτοί που είναι πάνω από τις ηδονές της φύσης, αλλά αυτοί που είναι δούλοι των ηδονών και αποζητούν να αποκτήσουν τιμές από τα πλούτη και τα μεγαλεία
πολλῶν γὰρ δέονται χρημάτων οἱ πολλὰ δαπανῶντες, ἀλλ᾽ οὐχ οἱ κρείττονες τῶν τῆς φύσεως ἡδονῶν, ἀλλ᾽ οἱ δουλεύοντες ταῖς ἡδοναῖς καὶ ζητοῦντες ἀπὸ πλούτου καὶ μεγαλοπρεπείας τὰς τιμὰς κτᾶσθαι

Γοργίας, Υπέρ Παλαμήδους απολογία, 6

πριν από τα μελλούμενα έργα είναι ανάγκη να προηγηθούν λόγοι
πρὸ γὰρ τῶν μελλόντων ἔργων ἀνάγκη λόγους γίνεσθαι πρότερον

Γοργίας, Υπέρ Παλαμήδους απολογία, 3

άνθρωπος άριστος· τί άλλο να πει κανείς για κάποιον που σώζει την πατρίδα του, τους προγόνους και την Ελλάδα ολόκληρη, και επιπλέον τιμωρεί αυτόν που αδικεί;
ἄριστος ἀνήρ· πῶς γὰρ ‹οὔχ›, ὅς γε σῴζει πατρίδα, τοκέας, τὴν πᾶσαν Ἑλλάδα, ἔτι δὲ πρὸς τούτοις τὸν ἀδικοῦντα τιμωρούμενος;

Γοργίας, Υπέρ Παλαμήδους απολογία, 1

γιατί η φύση έχει με φανερή ψήφο καταδικάσει σε θάνατο όλους τους θνητούς από την ημέρα που γεννήθηκαν
θάνατον μὲν γὰρ ἡ φύσις φανερᾷ τῇ ψήφῳ πάντων κατεψηφίσατο τῶν θνητῶν, ᾗπερ ἡμέρᾳ ἐγένετο

Γοργίας, Ελένης Εγκώμιον, 15

όσα βλέπουμε έχουν όχι τη φύση που εμείς θέλουμε, αλλά αυτήν που το καθένα έτυχε να έχει
ἃ γὰρ ὁρῶμεν, ἔχει φύσιν  οὐχ ἣν ἡμεῖς θέλομεν, ἀλλ' ἣν ἕκαστον ἔτυχε

Γοργίας, Ελένης Εγκώμιον, 14

Και η δύναμη του λόγου είναι για την ψυχή ό,τι τα φάρμακα για τη φύση των σωμάτων. Γιατί όπως τα φάρμακα αποβάλλουν από το σώμα διαφορετικούς χυμούς, και άλλα σταματούν την αρρώστια ενώ άλλα τη ζωή, έτσι και οι λόγοι, άλλοι φέρνουν λύπη, άλλοι ευχαρίστηση, άλλοι φόβο, άλλοι κάνουν τους ακροατές τους θαρραλέους, και άλλοι φαρμακώνουν και γοητεύουν την ψυχή με δολερή πειθώ
τὸν αὐτὸν δὲ λόγον ἔχει ἥ τε τοῦ λόγου δύναμις πρὸς  τὴν τῆς ψυχῆς τάξιν ἥ τε τῶν φαρμάκων τάξις πρὸς τὴν τῶν σωμάτων φύσιν. ὥσπερ γὰρ τῶν φαρμάκων ἄλλους ἄλλα χυμοὺς ἐκ τοῦ  σώματος ἐξάγει, καὶ τὰ μὲν νόσου τὰ δὲ βίου παύει, οὕτω καὶ τῶν   λόγων οἱ μὲν ἐλύπησαν, οἱ δὲ ἔτερψαν, οἱ δὲ ἐφόβησαν, οἱ δὲ εἰς  θάρσος κατέστησαν τοὺς ἀκούοντας, οἱ δὲ πειθοῖ τινι κακῇ τὴν  ψυχὴν ἐφαρμάκευσαν καὶ ἐξεγοήτευσαν

Γοργίας, Ελένης Εγκώμιον, 12

η επίδραση της πειθούς, αν και δεν έχει του τη μορφή του εξαναγκασμού, έχει την ίδια μ' αυτόν δύναμη
ἡ τῆς πειθοῦς ἕξις, καίτοι εἰ ἀνάγκης  εἶδος ἔχει μὲν οὔ, τὴν δὲ δύναμιν τὴν αὐτὴν ἔχει

Γοργίας, Ελένης Εγκώμιον, 11

Για τα περισσότερα ζητήματα οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν σύμβουλο της ψυχής τους την πίστη. Η πίστη, όμως, σφαλερή και αβέβαιη, περιβάλλει όσους τη χρησιμοποιούν με σφαλερές και αβέβαιες ευτυχίες

ὥστε περὶ τῶν πλείστων  οἱ πλεῖστοι τὴν δόξαν σύμβουλον τῇ ψυχῇ παρέχονται. ἡ δὲ δόξα  σφαλερὰ καὶ ἀβέβαιος οὖσα σφαλεραῖς καὶ ἀβεβαίοις εὐτυχίαις περιβάλλει τοὺς αὐτῇ χρωμένους

Γοργίας, Ελένης Εγκώμιον, 11

Πόσοι και πόσους δεν έχουν πείσει ή δεν πείθουν για τόσα πράγματα, πλάθοντας έναν ψευδή λόγο. Γιατί αν όλοι είχαν για τα πάντα, μνήμη για τα περασμένα, γνώση του παρόντος και πρόνοια  για το μέλλον, ο λόγος δεν θα εξαπατούσε έτσι, όπως τώρα που οι άνθρωποι δε θυμούνται το παρελθόν, δεν έχουν γνώση του παρόντος και δεν μαντεύουν το μέλλον

ὅσοι δὲ ὅσους περὶ ὅσων καὶ ἔπεισαν καὶ  πείθουσι δὲ ψευδῆ λόγον πλάσαντες. εἰ μὲν γὰρ πάντες περὶ πάντων  εἶχον τῶν <τε> παροιχομένων μνήμην τῶν τε παρόντων <ἔννοιαν>  τῶν τε μελλόντων πρόνοιαν, οὐκ ἂν ὁμοίως [ὅμοιος ἦν] ὁ λόγος ὴπάτα.  νῦν δὲ οὔτε μνησθῆναι τὸ παροιχόμενον οὔτε σκέψασθαι τὸ παρὸν  οὔτε μαντεύσασθαι τὸ μέλλον εὐπόρως ἔχει

Γοργίας, Ελένης Εγκώμιον, 9

θεωρώ και ονομάζω όλη την ποίηση λόγο που έχει μέτρο· σε όσους την ακούν, εισχωρεί μέσα τους φρίκη γεμάτη φόβο, οίκτος γεμάτος δάκρυα, πόθος όλο λαχτάρα, και η ψυχή, με την επίδραση των λόγων, παθαίνει η ίδια αυτά που ξένα πράγματα και σώματα παθαίνουν στις ευτυχίες και στις δυστυχίες τους
τὴν  ποίησιν ἅπασαν καὶ νομίζω καὶ ὀνομάζω λόγον ἔχοντα μέτρον· ἧς  τοὺς ἀκούοντας εἰσῆλθε καὶ φρίκη περίφοβος καὶ ἔλεος πολύδακρυς  καὶ πόθος φιλοπενθής, ἐπ' ἀλλοτρίων τε πραγμάτων καὶ σωμάτων  εὐτυχίαις καὶ δυσπραγίαις ἴδιόν τι πάθημα διὰ τῶν λόγων ἔπαθεν  ἡ ψυχή

Γοργίας, Ελένης Εγκώμιον, 8

Ο λόγος είναι μεγάλος δυνάστης, ο οποίος, ενώ έχει το πιο μικρό και αφανές σώμα, επιτελεί τα πιο θεϊκά έργα· γιατί μπορεί και το φόβο να σταματήσει και τη λύπη να διώξει και χαρά να φέρει και τη συμπόνια να αυξήσει

λόγος δυνάστης μέγας ἐστίν, ὃς σμικροτάτῳ σώματι καὶ ἀφανεστάτῳ  θειότατα ἔργα ἀποτελεῖ· δύναται γὰρ καὶ φόβον παῦσαι καὶ λύπην  ἀφελεῖν καὶ χαρὰν ἐνεργάσασθαι καὶ ἔλεον ἐπαυξῆσαι

Γοργίας, Ελένης Εγκώμιον, 6

ο θεός είναι ανώτερος από τον άνθρωπο και στη βία και στη σοφία και στα υπόλοιπα
θεὸς  δ' ἀνθρώπου κρεῖσσον καὶ βίᾳ καὶ σοφίᾳ καὶ τοῖς ἄλλοις