Γοργίας, Ελένης Εγκώμιον, 15

όσα βλέπουμε έχουν όχι τη φύση που εμείς θέλουμε, αλλά αυτήν που το καθένα έτυχε να έχει
ἃ γὰρ ὁρῶμεν, ἔχει φύσιν  οὐχ ἣν ἡμεῖς θέλομεν, ἀλλ' ἣν ἕκαστον ἔτυχε

Γοργίας, Ελένης Εγκώμιον, 14

Και η δύναμη του λόγου είναι για την ψυχή ό,τι τα φάρμακα για τη φύση των σωμάτων. Γιατί όπως τα φάρμακα αποβάλλουν από το σώμα διαφορετικούς χυμούς, και άλλα σταματούν την αρρώστια ενώ άλλα τη ζωή, έτσι και οι λόγοι, άλλοι φέρνουν λύπη, άλλοι ευχαρίστηση, άλλοι φόβο, άλλοι κάνουν τους ακροατές τους θαρραλέους, και άλλοι φαρμακώνουν και γοητεύουν την ψυχή με δολερή πειθώ
τὸν αὐτὸν δὲ λόγον ἔχει ἥ τε τοῦ λόγου δύναμις πρὸς  τὴν τῆς ψυχῆς τάξιν ἥ τε τῶν φαρμάκων τάξις πρὸς τὴν τῶν σωμάτων φύσιν. ὥσπερ γὰρ τῶν φαρμάκων ἄλλους ἄλλα χυμοὺς ἐκ τοῦ  σώματος ἐξάγει, καὶ τὰ μὲν νόσου τὰ δὲ βίου παύει, οὕτω καὶ τῶν   λόγων οἱ μὲν ἐλύπησαν, οἱ δὲ ἔτερψαν, οἱ δὲ ἐφόβησαν, οἱ δὲ εἰς  θάρσος κατέστησαν τοὺς ἀκούοντας, οἱ δὲ πειθοῖ τινι κακῇ τὴν  ψυχὴν ἐφαρμάκευσαν καὶ ἐξεγοήτευσαν

Γοργίας, Ελένης Εγκώμιον, 12

η επίδραση της πειθούς, αν και δεν έχει του τη μορφή του εξαναγκασμού, έχει την ίδια μ' αυτόν δύναμη
ἡ τῆς πειθοῦς ἕξις, καίτοι εἰ ἀνάγκης  εἶδος ἔχει μὲν οὔ, τὴν δὲ δύναμιν τὴν αὐτὴν ἔχει

Γοργίας, Ελένης Εγκώμιον, 11

Για τα περισσότερα ζητήματα οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν σύμβουλο της ψυχής τους την πίστη. Η πίστη, όμως, σφαλερή και αβέβαιη, περιβάλλει όσους τη χρησιμοποιούν με σφαλερές και αβέβαιες ευτυχίες

ὥστε περὶ τῶν πλείστων  οἱ πλεῖστοι τὴν δόξαν σύμβουλον τῇ ψυχῇ παρέχονται. ἡ δὲ δόξα  σφαλερὰ καὶ ἀβέβαιος οὖσα σφαλεραῖς καὶ ἀβεβαίοις εὐτυχίαις περιβάλλει τοὺς αὐτῇ χρωμένους

Γοργίας, Ελένης Εγκώμιον, 11

Πόσοι και πόσους δεν έχουν πείσει ή δεν πείθουν για τόσα πράγματα, πλάθοντας έναν ψευδή λόγο. Γιατί αν όλοι είχαν για τα πάντα, μνήμη για τα περασμένα, γνώση του παρόντος και πρόνοια  για το μέλλον, ο λόγος δεν θα εξαπατούσε έτσι, όπως τώρα που οι άνθρωποι δε θυμούνται το παρελθόν, δεν έχουν γνώση του παρόντος και δεν μαντεύουν το μέλλον

ὅσοι δὲ ὅσους περὶ ὅσων καὶ ἔπεισαν καὶ  πείθουσι δὲ ψευδῆ λόγον πλάσαντες. εἰ μὲν γὰρ πάντες περὶ πάντων  εἶχον τῶν <τε> παροιχομένων μνήμην τῶν τε παρόντων <ἔννοιαν>  τῶν τε μελλόντων πρόνοιαν, οὐκ ἂν ὁμοίως [ὅμοιος ἦν] ὁ λόγος ὴπάτα.  νῦν δὲ οὔτε μνησθῆναι τὸ παροιχόμενον οὔτε σκέψασθαι τὸ παρὸν  οὔτε μαντεύσασθαι τὸ μέλλον εὐπόρως ἔχει

Γοργίας, Ελένης Εγκώμιον, 9

θεωρώ και ονομάζω όλη την ποίηση λόγο που έχει μέτρο· σε όσους την ακούν, εισχωρεί μέσα τους φρίκη γεμάτη φόβο, οίκτος γεμάτος δάκρυα, πόθος όλο λαχτάρα, και η ψυχή, με την επίδραση των λόγων, παθαίνει η ίδια αυτά που ξένα πράγματα και σώματα παθαίνουν στις ευτυχίες και στις δυστυχίες τους
τὴν  ποίησιν ἅπασαν καὶ νομίζω καὶ ὀνομάζω λόγον ἔχοντα μέτρον· ἧς  τοὺς ἀκούοντας εἰσῆλθε καὶ φρίκη περίφοβος καὶ ἔλεος πολύδακρυς  καὶ πόθος φιλοπενθής, ἐπ' ἀλλοτρίων τε πραγμάτων καὶ σωμάτων  εὐτυχίαις καὶ δυσπραγίαις ἴδιόν τι πάθημα διὰ τῶν λόγων ἔπαθεν  ἡ ψυχή

Γοργίας, Ελένης Εγκώμιον, 8

Ο λόγος είναι μεγάλος δυνάστης, ο οποίος, ενώ έχει το πιο μικρό και αφανές σώμα, επιτελεί τα πιο θεϊκά έργα· γιατί μπορεί και το φόβο να σταματήσει και τη λύπη να διώξει και χαρά να φέρει και τη συμπόνια να αυξήσει

λόγος δυνάστης μέγας ἐστίν, ὃς σμικροτάτῳ σώματι καὶ ἀφανεστάτῳ  θειότατα ἔργα ἀποτελεῖ· δύναται γὰρ καὶ φόβον παῦσαι καὶ λύπην  ἀφελεῖν καὶ χαρὰν ἐνεργάσασθαι καὶ ἔλεον ἐπαυξῆσαι

Γοργίας, Ελένης Εγκώμιον, 6

ο θεός είναι ανώτερος από τον άνθρωπο και στη βία και στη σοφία και στα υπόλοιπα
θεὸς  δ' ἀνθρώπου κρεῖσσον καὶ βίᾳ καὶ σοφίᾳ καὶ τοῖς ἄλλοις

Γοργίας, Ελένης Εγκώμιον, 6

από τη φύση του πράγματι το ανώτερο δεν εμποδίζεται από το κατώτερο, παρά το κατώτερο κυβερνάται και καθοδηγείται από το ανώτερο, και το ισχυρότερο κυβερνά ενώ το πιο αδύνατο ακολουθεί
πέφυκε γὰρ οὐ τὸ κρεῖσσον ὑπὸ τοῦ ἥσσονος κωλύεσθαι, ἀλλὰ τὸ ἧσσον ὑπὸ τοῦ κρείσσονος ἄρχεσθαι καὶ ἄγεσθαι, καὶ τὸ μὲν κρεῖσσον ἡγεῖσθαι, τὸ δὲ ἧσσον ἕπεσθαι

Γοργίας, Ελένης Εγκώμιον, 6

γιατί είναι αδύνατον την προθυμία του θεού να εμποδίσει η ανθρωπινη προνοητικότητα
θεοῦ γὰρ προθυμίαν ἀνθρωπίνῃ προμηθίᾳ ἀδύνατον κωλύειν

Γοργίας, Ελένης Εγκώμιον, 5

το να λέει κανείς σ' αυτούς που γνωρίζουν αυτά που γνωρίζουν είναι αξιόπιστο, δεν φέρνει όμως ευχαρίστηση
τὸ τοῖς εἰδόσιν ἃ ἴσασι  λέγειν πίστιν μὲν ἔχει, τέρψιν δὲ οὐ φέρει

Γοργίας, Ελένης Εγκώμιον, 1

Τον άντρα και τη γυναίκα, το λόγο και την πράξη, την πόλη και το πράγμα που αξίζουν τον έπαινο πρέπει με επαίνους να τα τιμάμε, ενώ τα ανάξια να τα μεμφόμαστε· γιατί είναι εξ ίσου σφάλμα όσο και αμάθεια να κατακρίνει κανείς τα άξια επαίνου και να επαινεί τα αξιοκατάκριτα
ἄνδρα δὲ καὶ γυναῖκα καὶ λόγον καὶ ἔργον καὶ πόλιν καὶ  πρᾶγμα χρὴ τὸ μὲν ἄξιον ἐπαίνου ἐπαίνῳ τιμᾶν, τῷ δὲ ἀναξίῳ  μῶμον ἐπιθεῖναι· ἴση γὰρ ἁμαρτία καὶ ἀμαθία μέμφεσθαί τε τὰ  ἐπαινετὰ καὶ ἐπαινεῖν τὰ μωμητά

Γοργίας, Ελένης Εγκώμιον, 1

Ευκοσμία είναι για την πόλη οι γενναίοι και ενάρετοι άντρες, για το σώμα η ομορφιά, για την ψυχή η σοφία, για την πράξη η αρετή, για το λόγο η αλήθεια· τα αντίθετά σ' αυτά είναι ακοσμία
Κόσμος πόλει μὲν εὐανδρία, σώματι δὲ κάλλος, ψυχῇ δὲ  σοφία, πράγματι δὲ ἀρετή, λόγῳ δὲ ἀλήθεια· τὰ δὲ ἐναντία τούτων  ἀκοσμία