Ευριπίδης, Κύκλωψ, στιχ. 495-502 (χορός)

Ευτυχισμένος όποιος ποτισμένος με κρασί γλεντά και μ᾿ αγκαλιά το φίλο του τραγουδά το ευοί ευάν κι έχοντας αρωματίσει τις ξανθές του μπούκλες, γυαλισμένες από το λάδι, και θωπεύοντας στο στρώμα μια εταίρα καλοθρεμμένη λεει: " ποιος την πόρτα θα μου ανοίξει;"
μάκαρ ὅστις εὐιάζει βοτρύων φίλαισι πηγαῖς ἐπί κῶμον ἐκπετασθείς, φίλον ἄνδρ᾿ ὑπαγκαλίζων ἐπί δεμνίοις τε ξανθόν χλιδανῆς ἔχων ἑταίρας μυρόχριστος λιπαρόν βόστρυχον, αὐδᾷ δέ· θύραν τίς οἴξει μοι;

Αισχύλος (αβέβαιο απόσπασμα)

καθρέπτης της θωριάς μας είναι ο χαλκός, αλλά του νου μας το κρασί
κάτοπτρον εἴδους χαλκός ἐστ᾿, οἶνος δέ νοῦ

Ευριπίδης, Κύκλωψ, στιχ.168-172 (Σιληνός)

Αυτός που δε νιώθει χαρά πίνοντας είναι τρελός· με το κρασί σηκώνεται και ...τούτο, στήθη χουφτώνεις και το έτοιμο "λιβάδι" χαϊδολογάς, σου ᾿ρχεται να χορέψεις και ξεχνάς τα βάσανά σου
ὡς ὅς γε πίνων μή γέγηθε μαίνεται· ἵν᾿ ἔστι τουτί τ᾿ ὀρθόν ἐξανιστάναι μαστοῦ τε δραγμός καί παρεσκευασμένου ψαῦσαι χερᾶν λειμῶνος ὀρχηστύς θ᾿ ἅμα κακῶν τε λῆστις

Μένανδρος, Σάμια, στιχ.340-342 (Δημέας)

Σε πολλά λάθη οδηγούν το δυνατό κρασί και τα νιάτα, όταν έχουν δίπλα τους κάποιον που αγαπά το κακό μαζί τους
πολλά δ' ἐξεργάζεται ἀνόητ' ἄκρατος καί νεότης, ὅταν λάβηι τόν συνεπιβουλεύσαντα τούτοις πλησίον