Σοφοκλής, Αίας, στιχ. 1322-1323 (Οδυσσέας)

Γιατί εγώ συγχωρώ τον άντρα που όταν ακούει να τον βρίζουν απαντά κι αυτός με όμοιες βρισιές
ἐγὼ γὰρ ἀνδρὶ συγγνώμην ἔχω κλύοντι φλαῦρα συμβαλεῖν ἔπη κακά.

Αισχύλος, Ικέτιδες, στιχ. 372-373 (χορός)

Βαριά η οργή του Ικέσιου Δία πέφτει σ’ αυτούς που στέκονται χωρίς ευσπλαχνία μπροστά στις θρηνητικές κραυγές των πονεμένων ανθρώπων
μένει τοι Ζηνὸς ἱκταίου κότος δυσπαραθέλκτους παθόντος οἴκτοις.

Αισχύλος, Ικέτιδες, στιχ. 349-351 (χορός)

Όποιος λυπάται τον ικέτη, οι θεοί τιμούνε πάντα τις θυσίες του σαν προσφορές ευσεβούς ανθρώπου
ποτιτρόπαιον αἰδόμενος † οὖνπερ ἱεροδόκα † ... θεῶν λήματ' ἀπ' ἀνδρὸς ἁγνοῦ.

Σοφοκλής, Φιλοκτήτης, στιχ.1341-1345 (Νεοπτόλεμος)

Ανάγκη για τον άνθρωπο να υπομένει πάντα τις συμφορές που οι θεοί του δίνουν· όσοι όμως ρίχνονται θεληματικά στα βάσανα μονάχοι, όπως εσύ, συγχώρηση σ' αυτούς κανείς δε δίνει, και δίκια, ούτε λύπηση ποτέ δεν τους αξίζει
Ἀνθρώποισι τὰς μὲν ἐκ θεῶν τύχας δοθείσας ἔστ’ ἀναγκαῖον φέρειν· ὅσοι δ’ ἑκουσίοισιν ἔγκεινται βλάβαις, ὥσπερ σύ, τούτοις οὔτε συγγνώμην ἔχειν δίκαιόν ἐστιν οὔτ’ ἐποικτίρειν τινά

Θουκυδίδης, Ιστορία Γ΄, παρ.40 (Κλέων)

τη συγγνώμη την αξίζει μόνο αυτό που γίνεται ακούσια
ξύγγνωμον δ᾿ ἐστί τό ἀκούσιον