Λυσίας, Υπέρ των Αριστοφάνους χρημάτων προς το δημόσιον, 53

και οι άριστοι και οι πιο σοφοί θέλουν ν' αλλάζουν γνώμη
καί τούς ἀρίστους καί σοφωτάτους μάλιστα ἐθέλειν μεταγιγνώσκειν 

Σοφοκλής, Αντιγόνη, στιχ. 705-723 (Αίμονας)

Μην έχεις ένα μόνο τρόπο σκέψης, αυτό που λες εσύ να ‘ναι το σωστό και τίποτα άλλο· γιατί όποιος νομίζει πως αυτός μόνο σκέφτεται σωστά, όποιος πιστεύει πως μόνο αυτός έχει άποψη και ψυχή, αυτοί όταν τους «ανοίξεις» αποδεικνύονται κούφιοι. Αλλά ένας άνθρωπος, ακόμη κι αν είναι σοφός, το να μαθαίνει πολλά δεν είναι ντροπή και να μην «παρατραβάει το σκοινί». Κοίτα στους χείμαρρους  πως σώζουν τα κλωνάρια τους τα δέντρα που λυγίζουν, ενώ αυτά που αντιστέκονται χάνονται. Έτσι και στο πλοίο, όποιος σφίξει τα σχοινιά των πανιών και δεν τα λασκάρει, αναποδογυρίζει το καράβι και ταξιδεύει πλέον ανάποδα. «Δώσε, λοιπόν, τόπο στην οργή» και άλλαξε γνώμη. Κι αν μου επιτρέπεται να πω τη σκέψη μου, αν και νεότερος, πιστεύω πως είναι πολύ ωραίο να γεννηθεί κανείς σοφός γεμάτος γνώσεις· διαφορετικά, αν δε μπορεί να γίνει αυτό, καλό είναι να μαθαίνει κανείς από τους μυαλωμένους  

Μή νυν ἓν ἦθος μοῦνον ἐν σαυτῷ φόρει, ὡς φῂς σύ, κοὐδὲν ἄλλο, τοῦτ' ὀρθῶς ἔχειν· ὅστις γὰρ αὐτὸς ἢ φρονεῖν μόνος δοκεῖ, ἢ γλῶσσαν ἣν οὐκ ἄλλος ἢ ψυχὴν ἔχειν, οὗτοι διαπτυχθέντες ὤφθησαν κενοί. ᾿Αλλ' ἄνδρα, κεἴ τις ᾖ σοφός, τὸ μανθάνειν πόλλ' αἰσχρὸν οὐδὲν καὶ τὸ μὴ τείνειν ἄγαν. ῾Ορᾷς παρὰ ῥείθροισι χειμάρροις ὅσα δένδρων ὑπείκει, κλῶνας ὡς ἐκσῴζεται, τὰ δ' ἀντιτείνοντ' αὐτόπρεμν' ἀπόλλυται. Αὔτως δὲ ναὸς ὅστις ἐγκρατὴς πόδα τείνας ὑπείκει μηδέν, ὑπτίοις κάτω στρέψας τὸ λοιπὸν σέλμασιν ναυτίλλεται. ᾿Αλλ' εἶκε, θυμῷ καὶ μετάστασιν δίδου. Γνώμη γὰρ εἴ τις κἀπ' ἐμοῦ νεωτέρου πρόσεστι, φήμ' ἔγωγε πρεσβεύειν πολὺ φῦναι τὸν ἄνδρα πάντ' ἐπιστήμης πλέων· εἰ δ' οὖν, φιλεῖ γὰρ τοῦτο μὴ ταύτῃ ῥέπειν, καὶ τῶν λεγόντων εὖ καλὸν τὸ μανθάνειν

Σοφοκλής, Αντιγόνη, στιχ. 1023-1028 (Τειρεσίας)

Είναι συνηθισμένο σε όλους τους ανθρώπους να κάνουν λάθη· όταν, όμως, κάποιος κάνει λάθος, δεν είναι άμυαλος ή δυστυχής αυτός που διορθώνει το λάθος και δεν πεισμώνει· η ισχυρογνωμοσύνη πληρώνεται  

᾿Ανθρώποισι γὰρ τοῖς πᾶσι κοινόν ἐστι τοὐξαμαρτάνειν·  ἐπεὶ δ' ἁμάρτῃ, κεῖνος οὐκέτ' ἔστ' ἀνὴρ ἄβουλος οὐδ' ἄνολβος, ὅστις ἐς κακὸν πεσὼν ἀκῆται μηδ' ἀκίνητος πέλῃ· αὐθαδία τοι σκαιότητ' ὀφλισκάνει

Σοφοκλής, Αντιγόνη, στιχ. 471-476 (Κρέοντας)

Αλλλά μάθε και πως τα πιο σκληρά φρονήματα συντρίβονται, και πολλές φορές θα δεις και το πιο σκληρό σίδερο, όταν πυρακτωθεί στη φωτιά να σπάει και να ραγίζει. Γνωρίζω πως με μικρό χαλινάρι δαμάζονται τα ατίθασα άλογα
Ἀλλ᾿ ἴσθι τοι τά σκλήρ᾿ ἄγαν φρονήματα πίπτειν μάλιστα, καί τόν ἐγκρατέστατον σίδηρον ὀπτόν ἐκ πυρός περισκελῆ θραυσθέντα καί ῥαγέντα πλεῖστ᾿ ἄν εἰσίδοις. Σμικρῷ χαλινῷ δ᾿ οἶδα τούς θυμουμένους ἵππους καταρτυθέντας

Σοφοκλής, Ηλέκτρα, στιχ. 628-629 (Ηλέκτρα)

Αφού πρώτα μ᾿ άφησες να σου πω όσα ήθελα, εσύ δε μ᾿ ακούς
μεθεῖσά μοι λέγειν ἅ χρῄζοιμ᾿, οὐδ᾿ ἐπίστασαι κλύειν